"Bastanbasa bir camın ardından uzaktan insanları izliyordu kuzgun yaprakların arasından, duru ve bir o kadar da karısık genis ahsap bir masada..Cayının dumanları yrtmiyordu icini ısıtmaya, bos gözlerle dalip gidiyordu kendi derinliklerinde.Binbir makasla ayrılmış demiryolunun ortasındaydı sanki, birinin yolunu çizmesini bekler gibi.Katbolmustu, icinde ilerledikce renkleri birbiine giriyordu; pembeyi tutmaya calısırken mavi dolanıyordu, maviyi tutmaya calısırken pembe. Karısmıs renkleri ayırt edemiyordu artık. Elindeki kurumus çiçekle yürürken puslu bir lambanın ısıgında parcalarını gördü; kırılmıs, incinmis heryere dagılmıs tuzlu bir suyla ıslanmıs parcalarını..
Egildi yavasca, hepsinden kurtulmak istercesine ama dokunamadı alamadı kanattı kırıkları ellerini acıttı..kendi gücü yetmiyordu toplamaya onları bekledi..Neydi ki bekledigi?
Aniden cıktı icinden, cayının sallanan copune bakıyordu mutsuz insanlarla.Sucladı kendisini sevgisini; ne vardı ki cıkmıstı o kadar korunmasızca ortaya sunmustu kendini öylesine..Ne sanmıstı ki?Hor görülmüstü iste oda, itilip kakılmıstı kocaman eller ve harflerle..Tuzlu damlaları gibi oda degersiz kılınmıstı sekerden evler eriyip gitmisti.."